«Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν πάγκο κουζίνας, περίμεναν όλα τα λαχανικά να μάθουν τι θα γίνουν. Η πατάτα ήταν ήσυχη. Το καρότο στεκόταν λίγο πιο πέρα και κοιτούσε τους άλλους. — Γιατί όλοι αγαπούν εσένα; είπε το καρότο στην πατάτα. — Τι εννοείς; ρώτησε εκείνη. — Εσύ ταιριάζεις παντού. Τηγανητή, βραστή, πουρές… Εγώ είμαι απλώς… καρότο. Η πατάτα γέλασε απαλά. — Ξέρεις κάτι; Εγώ πάντα ζήλευα εσένα. Το καρότο ξαφνιάστηκε. — Εμένα; — Εσύ έχεις χρώμα. Μπαίνεις στις σαλάτες και α