Διαβάζοντας πρόσφατα το βιβλίο " Μπαχαρικά και Μεσαιωνική Φαντασία " του Paul Freedman, στάθηκα σε μια εικόνα που μου έμεινε ζωντανή: τη μορφή ενός ηλικιωμένου Παριζιάνου τζέντλεμαν του 1390, ο οποίος γράφει το Le Menagier de Paris , μια ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια νοικοκυριού και μαγειρικής για τη νεαρή του σύζυγο. Πάνω από τετρακόσιες συνταγές, σημειώσεις, υπαινιγμοί, παρατηρήσεις... Ένα προσωπικό άλμπουμ χρόνων, σαν αυτά που σήμερα κάποιος θα χάριζε σε έναν γάμο ως πολύτιμη σύ

"Μαμά να το δοκιμάσω;" "δε θα σ'αρέσει. Να εκεί έχει μακαρόνια" "εγώ θα το πάρω" "ε παρ'το" "μπλιαχ" "σου είπα ότι δεν θα σ'αρέσει αλλά δε μ'άκουσες" Έβλεπα τη σκηνή και γελούσα. Ένας πιτσιρίκος γύρω στα 6, με το ζωηρό της ηλικίας του, ήθελε να δοκιμάσει αλλά φοβόταν κιόλας, κι έτσι ζήτησε το στήριγμα από τη μητέρα του. Ίσως να ήθελε να του αρέσει, ίσως να ήθελε να δείξει ότι είναι μεγάλος, και ότι επιλέγει αυτά που αρέσουν στους μεγάλους. Ίσως και να είχε απλά την περιέ

Παρατηρώντας παλιές συνταγές που ξετρύπωσα από το συρτάρι, ο τρόπος μέτρησης των υλικών μιας συνταγής ήταν το φλιτζάνι, το κουτάλι, και...