«Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν πάγκο κουζίνας, περίμεναν όλα τα λαχανικά να μάθουν τι θα γίνουν. Η πατάτα ήταν ήσυχη. Το καρότο στεκόταν λίγο πιο πέρα και κοιτούσε τους άλλους. — Γιατί όλοι αγαπούν εσένα; είπε το καρότο στην πατάτα. — Τι εννοείς; ρώτησε εκείνη. — Εσύ ταιριάζεις παντού. Τηγανητή, βραστή, πουρές… Εγώ είμαι απλώς… καρότο. Η πατάτα γέλασε απαλά. — Ξέρεις κάτι; Εγώ πάντα ζήλευα εσένα. Το καρότο ξαφνιάστηκε. — Εμένα; — Εσύ έχεις χρώμα. Μπαίνεις στις σαλάτες και α

Έχοντας ακόμη τη γεύση των γιορτών, βγήκα στο μπαλκόνι να δω τα ανθισμένα μπρόκολα. Θυμήθηκα τα φαγητά των περασμένων ημερών, τη μαγειρίτσα, το αρνί, τα τσουρέκια και τα γλυκά που γευτήκαμε η οικογένεια. Όταν φτιάχνω μαγειρίτσα πάντα αγοράζω έξτρα γλυκάδια και έντερα που τα γυρίζω το μέσα έξω, τα τρίβω καλά με λεμόνι και αλάτι, τα ζεματάω και τα ψιλοκόβω για να τα προσθέσω στα υπόλοιπα υλικά και να δώσουν γεύση. Το αρνί το ψήσαμε στο φούρνο, και το τσουρέκι μάς άρπαξε λίγο στ

Διαβάζοντας πρόσφατα το βιβλίο " Μπαχαρικά και Μεσαιωνική Φαντασία " του Paul Freedman, στάθηκα σε μια εικόνα που μου έμεινε ζωντανή: τη μορφή ενός ηλικιωμένου Παριζιάνου τζέντλεμαν του 1390, ο οποίος γράφει το Le Menagier de Paris , μια ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια νοικοκυριού και μαγειρικής για τη νεαρή του σύζυγο. Πάνω από τετρακόσιες συνταγές, σημειώσεις, υπαινιγμοί, παρατηρήσεις... Ένα προσωπικό άλμπουμ χρόνων, σαν αυτά που σήμερα κάποιος θα χάριζε σε έναν γάμο ως πολύτιμη σύ

Η Κυβέλη Παπαϊωάννου και η Μαριάνθη Καρατζά αξιοποιώντας τη συνθετική δύναμη του ΑΚΜΑ δημιουργούν μια γέφυρα ανάμεσα στη μαγειρική και στον τρόπο με τον οποίο δουλεύουμε με τον εαυτό μας και τις σχέσεις μας, μέσα από μια συστημική ματιά. Ένα βιωματικό εργαστήρι συστημικής μαγειρικής που θα μας δώσει την ευκαιρία μέσα από το “μαγειρεύουμε μαζί” να εξερευνήσουμε παρέα τη σύνδεση ανάμεσα στη μαγειρική που θρέφει το στομάχι και το σώμα μας, και τη διεργασία που θρέφει το συναίσθη

Η παρούσα έρευνα πραγματοποιείται στο πλαίσιο του Εργαστηρίου Συστημικής Έρευνας του Αθηναϊκού Κέντρου Μελέτης του Ανθρώπου (ΑΚΜΑ) και αποτελεί την αρχή μιας μεγαλύτερης διαδρομής κατανόησης γύρω από το φαγητό και τη σύνδεση.

Παρατηρώντας παλιές συνταγές που ξετρύπωσα από το συρτάρι, ο τρόπος μέτρησης των υλικών μιας συνταγής ήταν το φλιτζάνι, το κουτάλι, και το ‘μάτι’ ή για το αλεύρι το ‘όσο πάρει’. Το ‘μάτι’ σήμαινε ‘θα δεις εσύ’, θα το κρίνεις με βάση την προσωπική σου γεύση, ή εικόνα για το τι πιστεύεις ότι χρειάζεται. Το ‘όσο πάρει’ σήμαινε ότι ανάλογα με το αλεύρι που θα χρησιμοποιήσεις, θα προσθέτεις τόσο ώστε να έχεις ένα μαλακό ζυμαράκι. Βλέπετε το κάθε αλεύρι έχει τη δική του υγρασία και

Η Κυβέλη Παπαϊωάννου και η Μαριάνθη Καρατζά, αξιοποιώντας τη συνθετική δύναμη του Αθηναϊκού Κέντρου Μελέτης του Ανθρώπου (ΑΚΜΑ), δημιουργούν μια γέφυρα ανάμεσα στη μαγειρική και τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και δουλεύουμε συστημικά. Πρόκειται για ένα βιωματικό εργαστήρι που μας προσκαλεί να εξερευνήσουμε, μέσα από το κοινό τραπέζι της δημιουργίας, τη σύνδεση ανάμεσα στη μαγειρική που θρέφει το σώμα και τη μαγειρική που θρέφει την καρδιά και τις σχέσεις μας.

Ένα καλοκαιρινό βιωματικό σεμινάριο Συστημικής Μαγειρικής γεμάτο μνήμη, σχέση, ζύμη και φροντίδα.