Όταν η κουζίνα γίνεται καθρέφτης της εποχής: από τον Μεσαίωνα στη Συστημική Μαγειρική

Διαβάζοντας πρόσφατα το βιβλίο "Μπαχαρικά και Μεσαιωνική Φαντασία" του Paul Freedman, στάθηκα σε μια εικόνα που μου έμεινε ζωντανή: τη μορφή ενός ηλικιωμένου Παριζιάνου τζέντλεμαν του 1390, ο οποίος γράφει το Le Menagier de Paris, μια ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια νοικοκυριού και μαγειρικής για τη νεαρή του σύζυγο.

Πάνω από τετρακόσιες συνταγές, σημειώσεις, υπαινιγμοί, παρατηρήσεις... Ένα προσωπικό άλμπουμ χρόνων, σαν αυτά που σήμερα κάποιος θα χάριζε σε έναν γάμο ως πολύτιμη σύνοψη μιας ζωής.

Και σκέφτομαι πόσο βαθιά συνδεδεμένο είναι το φαγητό με την κουλτούρα κάθε εποχής. Δεν είναι απλώς "τι μαγειρεύουμε". Είναι πώς μαγειρεύουμε, γιατί το μαγειρεύουμε, και τι σημαίνει αυτό για μας.

Στον νέο κύκλο Συστημικής Μαγειρικής φέρνουμε στο τραπέζι αυτήν ακριβώς τη διάσταση. Παίρνουμε μια συνταγή και κοιτάμε, από πού ξεκίνησε, πώς εξελίχθηκε μέσα στο χρόνο, πώς την αγγίξαμε εμείς με τις δικές μας εμπειρίες, που μπορεί να μας οδηγήσει συμβολικά. Γιατί κάθε συνταγή κουβαλάει μια ιστορία. Και όταν τη μαγειρεύουμε, κουβαλάμε και εμείς τη δική μας.

Εξερευνώντας την πορεία ενός πιάτου από τον Μεσαίωνα μέχρι το σήμερα, ίσως να βλέπουμε και τη δική μας πορεία. Πώς αλλάξαμε, πού σταθήκαμε, τι μάθαμε, τι αφήσαμε πίσω μας και, ίσως πιο σημαντικό, προς τα πού θέλουμε να πάμε.

Με αυτή τη σκέψη, ανοίγουμε τον νέο κύκλο συναντήσεων. Με το πάθος για μαγειρική, την περιέργεια για την ιστορία, και την επιθυμία να δώσουμε λίγο χώρο στα όνειρά μας να βρουν νέα μορφή.

Ας μαγειρέψουμε τη μέρα όπως την ονειρευόμαστε!