Μαγειρίτσα, μπρόκολο και ανθρώπινες σχέσεις: Όσα αφήνουν οι γιορτές να ανθίσουν μέσα μας

Έχοντας ακόμη τη γεύση των γιορτών, βγήκα στο μπαλκόνι να δω τα ανθισμένα μπρόκολα. Θυμήθηκα τα φαγητά των περασμένων ημερών, τη μαγειρίτσα, το αρνί, τα τσουρέκια και τα γλυκά που γευτήκαμε η οικογένεια.

Όταν φτιάχνω μαγειρίτσα πάντα αγοράζω έξτρα γλυκάδια και έντερα που τα γυρίζω το μέσα έξω, τα τρίβω καλά με λεμόνι και αλάτι, τα ζεματάω και τα ψιλοκόβω για να τα προσθέσω στα υπόλοιπα υλικά και να δώσουν γεύση. Το αρνί το ψήσαμε στο φούρνο, και το τσουρέκι μάς άρπαξε λίγο στην κορυφή, αλλά μέσα ήταν νόστιμο. Τσουγκρίσαμε και τα κόκκινα αυγά, «Χριστός Ανέστη» «Αληθώς ο Κύριος», και κάπως έτσι μέσα από φαγοπότια, και ζεστές αγκαλιές, περάσαμε το κατώφλι των γιορτών για να μπούμε στην ρουτίνα της καθημερινότητας.

Η περίοδος των γιορτών δεν είναι πάντα εύκολη. Κάποιες φορές χρειάζεται να γυρίσουμε το μέσα έξω μόνοι μας. Όπως τα έντερα της μαγειρίτσας, που τα μεταμορφώνουμε, μέσα από μια διαδικασία που απαιτεί υπομονή, και καλό καθάρισμα, σε εύγευστο και εύπεπτο πιάτο.

Άλλες πάλι φορές, το άγχος των προσδοκιών φέρνει σύγκρουση. Όπως το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών, που η παράδοση μάς μαθαίνει να γίνεται με ευχές, ώστε όταν τσουγκρίζουμε να μην σπάει η αγάπη.

Και η μοναξιά που για κάποιους ανθρώπους μπορεί να χτύπησε την πόρτα, μέσα από το ζύμωμα με μαστίχα, μαχλέπι και ξύσμα πορτοκαλιού, να γέννησε την ανάγκη να χτυπήσουμε την πόρτα του γείτονα για να προσφέρουμε λίγη από την ευωδιά.

Κι έτσι επιστρέφοντας στο μπρόκολο που καμαρώνω, σκέφτομαι ότι κάπως έτσι ανθίζει ο άνθρωπος, μέσα από απαιτητικές διεργασίες, που οι χυμοί τους τρέφουν, ριζώνουν και δίνουν καρπούς.