"Μαμά να το δοκιμάσω;" Γεύσεις, περιέργεια και μικρές νίκες

"Μαμά να το δοκιμάσω;"

"δε θα σ'αρέσει. Να εκεί έχει μακαρόνια"

"εγώ θα το πάρω"

"ε παρ'το"

"μπλιαχ"

"σου είπα ότι δεν θα σ'αρέσει αλλά δε μ'άκουσες"

Έβλεπα τη σκηνή και γελούσα. Ένας πιτσιρίκος γύρω στα 6, με το ζωηρό της ηλικίας του, ήθελε να δοκιμάσει αλλά φοβόταν κιόλας, κι έτσι ζήτησε το στήριγμα από τη μητέρα του. Ίσως να ήθελε να του αρέσει, ίσως να ήθελε να δείξει ότι είναι μεγάλος, και ότι επιλέγει αυτά που αρέσουν στους μεγάλους. Ίσως και να είχε απλά την περιέργεια να δοκιμάσει το διαφορετικό, αυτό που δεν είναι μακαρόνια, ούτε πατάτες τηγανιτές, και ίσως εκεί να ήθελε ένα στήριγμα που να λέει, "μπράβο που δοκιμάζεις, και είναι οκ να μη σου αρέσει αυτό που δοκιμάζεις".

Σκεφτόμουν τη μαμά, που ίσως να ήταν κουρασμένη ή να είχε το άγχος να δείξει ότι έχει ένα παιδί υπάκουο, σωστά αναθρεμμένο, που δεν αφήνει στο πιάτο του φαγητό, αλλά ξέρει τι να επιλέξει και ό,τι επιλέξει θα είναι το σωστό, αυτό δηλαδή που θα φάει όλο. Και έτσι θα νιώσει ότι εκτελεί σωστά τα χρέη της ως μητέρα, και ότι έμαθε στο γιο της να τιμά τους οικοδεσπότες με το να απολαμβάνει το φαγητό τους. Ίσως εκείνη τη στιγμή, να είχε την ανάγκη να ακούσει το "μπράβο" από τους ομότιμούς της, να πάρει δύναμη για να ανταπεξέλθει στο απαιτητικό μεγάλωμα του παιδιού της, και γιατί όχι, μαζί με λίγη περηφάνεια, να νιώσει ότι τα καταφέρνει. Ίσως να έχει την ανάγκη να τη δουν, να την καμαρώσουν, να τη θαυμάσουν για το έργο της, το παιδί της, γιατί στην καθημερινότητα της μπορεί να νιώθει ότι κανείς δεν την βλέπει. Ίσως, να έπρεπε να παίξει αυτό το ρόλο για κείνην και το παιδί της.

Αυτά σκεφτόμουν την ώρα που έτρωγα ένα καταπληκτικό ψητό με πατάτες και δεντρολίβανο. Είχε και άλλα ο μπουφές, όμως εγώ, σε αντίθεση με το μικρό, δεν επέλεξα να δοκιμάσω από τα άλλα. Είχα την ανάγκη να μείνω στα δικά μου 'μακαρόνια' που ήξερα ότι θα μ' ευχαριστούσαν!

Καλή μας όρεξη!